Redefining the construction industry with innovative solutions, cuttin-edge technology and sustainable practices
Address
Phone:
Email Address:
Location:
Ψυχολογική Υποστήριξη & Συναισθηματικές Δυσκολίες
Δεν χρειάζεται να το περνά μόνος - μόνη
Υπάρχει μια αντίληψη που πολλοί από εμάς έχουμε μάθει να πιστεύουμε ότι τα δύσκολα συναισθήματα είναι κάτι που πρέπει να διαχειριστούμε μόνοι μας. Ότι το να ζητάς βοήθεια σημαίνει ότι δεν τα καταφέρνεις. Ότι οι άλλοι έχουν τα δικά τους προβλήματα. Ότι θα περάσει αρκεί να αντέξεις λίγο ακόμα.
Αυτή η ιδέα κάνει πολύ κακό.Τα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται επειδή τα αγνοούμε. Δεν αδυνατίζουν επειδή τα συμπιέζουμε. Βρίσκουν άλλους δρόμους για να εκδηλωθούν μέσα από το σώμα, μέσα από τις σχέσεις, μέσα από τη συμπεριφορά μας, μέσα από εκείνη τη χρόνια αίσθηση κούρασης που δεν εξηγείται με τον ύπνο μόνο.
Η ψυχολογική υποστήριξη δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι μόνο για «σοβαρές περιπτώσεις». Είναι ένας τρόπος να σταματήσεις να αντέχεις μόνος και να αρχίσεις να κατανοείς, να επεξεργάζεσαι και να κινείσαι μπροστά.
Τι είναι οι συναισθηματικές δυσκολίες;
Ο όρος «συναισθηματικές δυσκολίες» είναι σκόπιμα ευρύς γιατί η εμπειρία τους είναι εξαιρετικά ποικίλη. Δεν υπάρχει ένας «σωστός» τρόπος να δυσκολεύεσαι συναισθηματικά, ούτε ένα κατώφλι που πρέπει να ξεπεράσεις για να «δικαιούσαι» υποστήριξη.
Συναισθηματικές δυσκολίες μπορεί να είναι:
Η αίσθηση ότι τα συναισθήματά σου είναι πολύ έντονα ότι αντιδράς δυσανάλογα, ότι «υπερβάλλεις», ότι δεν μπορείς να ελέγξεις αυτό που νιώθεις. Ο θυμός που ξεσπά απρόσμενα. Τα δάκρυα που έρχονται χωρίς προειδοποίηση. Η αίσθηση ότι ένα μικρό γεγονός σε κατακλύζει εντελώς.
Αλλά και το αντίθετο: η αίσθηση ότι τα συναισθήματά σου είναι αποκομμένα. Ότι δεν νιώθεις τίποτα, ή ότι νιώθεις λιγότερο από όσο θα έπρεπε. Μια μουδιασμένη αδιαφορία, μια ομίχλη, μια αίσθηση ότι παρατηρείς τη ζωή σου από έξω αντί να τη ζεις.
Η δυσκολία στη ρύθμιση των συναισθημάτων το να περνάς γρήγορα από το ένα στο άλλο, να μην μπορείς να ηρεμήσεις μόλις αναταραχθείς, να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια συναισθηματική ρόδα που δεν σταματά.
Το χρόνιο αίσθημα μοναξιάς ακόμα και ανάμεσα σε ανθρώπους. Η αίσθηση ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει πραγματικά, ότι κρύβεις κομμάτια του εαυτού σου για να γίνεσαι αποδεκτός, ότι η επιφανειακή σύνδεση αφήνει πίσω της ακόμα μεγαλύτερη μοναξιά.
Το πένθος και η απώλεια σε όλες τους τις μορφές. Ο θάνατος ενός αγαπημένου ανθρώπου ή ζώου. Ένας χωρισμός. Η απώλεια μιας ταυτότητας, ενός ρόλου, μιας ελπίδας. Ακόμα και η απώλεια μιας παλιάς έκδοσης του εαυτού σου εκείνης που ήσουν πριν από κάτι που άλλαξε τα πάντα.
Η αίσθηση παγίδευσης ότι βρίσκεσαι σε μια κατάσταση από την οποία δεν βλέπεις διέξοδο. Σε μια σχέση, σε μια δουλειά, σε έναν τρόπο σκέψης για τον εαυτό σου. Η αίσθηση ότι τα πράγματα είναι έτσι και δεν μπορούν να αλλάξουν.
Η εξάντληση όχι μόνο σωματική, αλλά εκείνη η βαθύτερη κόπωση που δεν φεύγει με ξεκούραση. Η κόπωση από το να προσπαθείς, από το να κρατάς τα πάντα, από το να είσαι «καλά» για τους άλλους ενώ μέσα σου κάτι τρίζει.
Γιατί τα συναισθήματα δυσκολεύουν και τι κρύβεται πίσω τους
Οι συναισθηματικές δυσκολίες σπάνια είναι αυτό που φαίνονται στην επιφάνεια. Ο θυμός συχνά κρύβει πληγή. Η αδιαφορία κρύβει πένθος που δεν έχει βρει χώρο. Η υπερβολική φροντίδα των άλλων κρύβει δυσκολία να φροντίζεις τον εαυτό σου. Η αναβλητικότητα κρύβει φόβο αποτυχίας, κρίσης, ματαίωσης.
Η ψυχοδυναμική κατανόηση αναγνωρίζει ότι αυτά τα επίπεδα δεν είναι τυχαία. Οι τρόποι που μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας ή να τα αποφεύγουμε σχηματίζονται πολύ νωρίς στη ζωή, μέσα από τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους που μας ανέθρεψαν, μέσα από τα μηνύματα που λάβαμε για το τι είναι αποδεκτό να νιώθουμε και τι όχι.
Ένα παιδί που μαθαίνει ότι ο θυμός είναι επικίνδυνος γίνεται ένας ενήλικας που δεν ξέρει πώς να θυμώσει υγιώς ή που εκρήγνυται δυσανάλογα επειδή ο θυμός δεν βρήκε ποτέ έναν ασφαλή δρόμο. Ένα παιδί που μαθαίνει ότι η λύπη «κουράζει» τους άλλους γίνεται ένας ενήλικας που δεν επιτρέπει στον εαυτό του να θρηνεί. Ένα παιδί που δεν εισακούστηκε γίνεται ένας ενήλικας που δυσκολεύεται να πιστέψει ότι αξίζει να ακουστεί.
Αυτά τα μοτίβα δεν είναι μοίρα. Είναι ιστορία και η ιστορία μπορεί να κατανοηθεί και να αλλάξει.
Πώς δουλεύει η ψυχολογική υποστήριξη
Η ψυχολογική υποστήριξη δεν είναι μια γραμμική διαδικασία με αρχή, μέση και τέλος. Είναι μια ζωντανή, εξελισσόμενη συνεργασία ένα ταξίδι που ο θεραπευτής δεν οδηγεί, αλλά συνοδεύει. Στα πρώτα στάδια, συχνά η μεγαλύτερη ανακούφιση έρχεται από το να ακουστείς πραγματικά, χωρίς κρίση, χωρίς βιασύνη. Πολλοί άνθρωποι βγαίνουν από την πρώτη τους συνεδρία με μια αίσθηση ελάφρυνσης που δεν περίμεναν. Όχι γιατί λύθηκε κάτι αλλά γιατί κάτι επιτέλους είπωθηκε.
Σταδιακά, η εργασία εμβαθύνει. Τα μοτίβα αρχίζουν να γίνονται ορατά. Η σύνδεση μεταξύ παρόντος και παρελθόντος αναδύεται. Τα συναισθήματα που ήταν ακατανόητα αρχίζουν να αποκτούν νόημα όχι ως «προβλήματα που πρέπει να διορθωθούν» αλλά ως φωνές που έχουν κάτι σημαντικό να πουν.
Παράλληλα, εξερευνώνται νέοι τρόποι να σχετίζεσαι με τον εαυτό σου και με τους άλλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζεις ποιος είσαι σημαίνει ότι αποκτάς μεγαλύτερη ελευθερία να διαλέγεις πώς να αντιδράς, αντί να αντιδράς αυτόματα από τα παλιά μοτίβα.
Η σωματική διάσταση των συναισθημάτων
Ένα από τα στοιχεία που διαφοροποιεί αυτή την προσέγγιση είναι η αναγνώριση ότι τα συναισθήματα δεν κατοικούν μόνο στο μυαλό κατοικούν στο σώμα. Το άγχος είναι σφίξιμο στο στήθος. Η λύπη είναι βάρος στους ώμους. Ο θυμός είναι θερμότητα στα χέρια. Η χαρά είναι ελαφρότητα στα πόδια.
Όταν αυτά τα σωματικά σήματα παραμένουν αναγνώριστα όταν μαθαίνουμε να τα «διαβάζουμε» αποκτούμε μια εξαιρετικά πολύτιμη πηγή πληροφοριών για την εσωτερική μας κατάσταση. Η εργασία με το σώμα, μέσα από τη χοροκινητική θεραπεία και τις τεχνικές σωματικής επίγνωσης, ανοίγει έναν δρόμο προς τα συναισθήματα που ο καθαρός λόγος δεν πάντοτε φτάνει.
Τι αλλάζει με την ψυχολογική υποστήριξη
Η αλλαγή που έρχεται μέσα από τη θεραπεία δεν είναι πάντα δραματική και αυτό είναι καλό σημάδι. Συχνά είναι σταδιακή, λεπτή, αθροιστική. Μια μέρα παρατηρείς ότι δεν αντέδρασες όπως πάντα σε μια κατάσταση που σε ερέθιζε. Μια άλλη μέρα νιώθεις ότι μπορείς να πεις κάτι που πριν δεν μπορούσες. Σιγά σιγά, ο εσωτερικός κριτικός χαμηλώνει φωνή. Τα όρια γίνονται πιο σαφή. Η σχέση με τον εαυτό σου γίνεται λίγο πιο ήπια.
Αυτές οι μικρές αλλαγές αθροίζονται. Και με τον καιρό, αυτό που άλλαζε σιγά σιγά γίνεται ο νέος τρόπος που βλέπεις τον εαυτό σου και τον κόσμο πιο ελεύθερος, πιο ολοκληρωμένος, πιο δικός σου.
Δεν χρειάζεται να έχεις απαντήσεις για να ξεκινήσεις
Πολλοί άνθρωποι αναβάλλουν να αναζητήσουν υποστήριξη γιατί δεν ξέρουν «τι ακριβώς είναι το πρόβλημά τους». Νιώθουν ότι πρέπει να έχουν ξεκάθαρο λόγο, συγκεκριμένο στόχο, ακριβή περιγραφή. Δεν χρειάζεται τίποτα από αυτά. Αρκεί η αίσθηση ότι κάτι δεν είναι όπως θα ήθελες ή απλώς η επιθυμία να κατανοήσεις καλύτερα τον εαυτό σου. Αυτό είναι αρκετό για να ξεκινήσεις.